Amfidiusz

Mapa miast i cudów

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą dodawać komentarze

Dodaj konto

Dodaj nowe konto. To bardzo proste!


Zarejestruj nowe konto

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się tutaj.


Zaloguj się teraz

  • Podobna zawartość

    • Przez Amfidiusz
      Szczerze mówiąc nowa mapa świata nie powala dbałością o szczegóły. Fajnie mieć nowy teren do zabawy, ale na prawdziwą World Map przyjdzie nam poczekać do momentu otworzenia warsztatu Steam.
       

       
      Więcej zrzutów z innych części świata: http://imgur.com/a/jOlk5
    • Przez Amfidiusz
      Klify w Dover
      Dover słynie z białych kredowych klifów, którym Anglia zawdzięcza swoją poetycką nazwę "Albion", co znaczy biały.

       
      Jezioro Kraterowe
      Najgłębsze jezioro Stanów Zjednoczonych, leżące w stanie Oregon na terenie Parku Narodowego Jeziora Kraterowego. Jest to jezioro kalderowe. Kryształowo czysta woda sprawia, że jezioro ma zawsze błękitną barwę. Powstało około 7700 lat temu w wyniku erupcji, a następnie zapadnięcia się części wierzchołka wulkanu Mount Mazama. Powstała kaldera wypełniła się wodą opadową ze śniegu i deszczu (jezioro nie posiada dopływów w postaci rzek).

       
      Morze Martwe
      Jezioro to wykazuje bardzo duże zasolenie – średnio 26%. Na powierzchni zasolenie wynosi ok. 22%, a na głębokości 50 m – 36%.
      Ponieważ jezioro jest tak nisko położone, woda z niego nie odpływa. W XX wieku ilość wody wpływającej do Morza Martwego zmniejszyła się z powodu wykorzystywania części wód Jordanu przez Izrael i Jordanię, a także zmian klimatycznych. Znaczne parowanie powoduje obniżanie się lustra wody i wytrącanie pokładów soli. W upalny dzień odparowuje aż siedem milionów ton – wyjaśnia to, dlaczego jezioro się nie rozszerza. Ale w przeciwieństwie do wody, która wyparowuje, sole i inne sole mineralne, a nawet pływające w wodzie minerały pozostają; dlatego jest ono tak słonym akwenem. 

       
      Mount Everest
      Najwyższy szczyt Ziemi (8848 m n.p.m.), ośmiotysięcznik położony w Himalajach Wysokich (Centralnych), na granicy Nepalu i Chińskiej Republiki Ludowej (Tybetu).
      Jest zbudowany z granitów, gnejsów oraz z wapieni i łupków. Tworzy potężny masyw podcięty z trzech stron lodowcami (najdłuższe Khumbu i Rongbuk – ok. 17 km). Wysokość szczytu względem podnóży góry wynosi około 3700 metrów.
      Przez miejscową ludność uważany za siedzibę bogów. Odkryty i po raz pierwszy zmierzony przez geodetów brytyjskich w połowie XIX wieku, po raz pierwszy zdobyty 29 maja 1953 roku.

       
      Wyspy Galapagos
      Archipelag pochodzenia wulkanicznego na Oceanie Spokojnym, na wysokości równika, ok. 1000 km na zachód od wybrzeża Ameryki Południowej. Wyspy należą do Ekwadoru, a ich powierzchnia wynosi ok. 8 tys. km².
      W 1978 roku archipelag został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO a w 2001 roku wpis poszerzono o Rezerwat Morski Galápagos.

       
      Wielka Rafa Koralowa
      Największa na świecie rafa koralowa, położona wzdłuż północno-wschodnich wybrzeży Australii, na Morzu Koralowym.
      Największa na Ziemi pojedyncza struktura wytworzona przez organizmy żywe, widoczna z kosmosu jako biała smuga na tle błękitnego oceanu.
      Rafa znana była Aborygenom a przez Europejczyków została odkryta 11 czerwca 1770 roku, kiedy brytyjski żeglarz James Cook (1728–1779) na statku HMS Endeavour przypłynął do Australii podczas swojej pierwszej wyprawy na południe w latach 1768–1771.
      W 1975 roku utworzono park morski – Park Morski Wielkiej Rafy Koralowej (ang. Great Barrier Reef Marine Park). W 1981 roku Wielka Rafa Koralowa została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

       
      Kilimandżaro
      Góra w Tanzanii leżąca przy granicy z Kenią. Jest najwyższą górą Afryki i jednym z najwyższych samotnych masywów. W jego skład wchodzą trzy szczyty będące pozostałością po trzech wulkanach:

       
      Pantanal
      Rozległa równina aluwialna w Ameryce Południowej. Rozciąga się na obszarze centralno-zachodniej Brazylii (stany Mato Grosso i Mato Grosso do Sul), wschodniej Boliwii, północno-wschodniego Paragwaju. Nazwa Pantanal pochodzi od portugalskiego słowa pantano oznaczającego bagno. Kiedy Portugalczycy dotarli do tych terenów, wzięli je za śródlądowe morze. Teren ten regularnie zalewany jest przez rzekę Paragwaj i jej dopływy. Zajmuje powierzchnię 200 tys. km². Teren ten cechuje się bogactwem i różnorodnością przyrody.

       
      Tsingy de Bemaraha
      Wapienny masyw w zachodnim Madagaskarze, położony około 60-80 km od zachodniego wybrzeża wyspy, pomiędzy miejscowością Bekopaka a rzeką Demoka. Zajmuje powierzchnię 152 tys. ha. Leży na wysokości 150 - 170 m n.p.m.
      Masyw zbudowany jest z wapieni dolnojurajskich. Od trzeciorzędu zachodzą tu intensywne procesy krasowe, które doprowadziły do powstania niezwykłych form. Są to wysokie, szpiczaste iglice nazywane przez Malgaszy tsingami. W dolnej części masywu znajdują się liczne jaskinie z bogatą szatą naciekową.

       
      Zatoka Milforda
      Jest częścią regionu Fiordland południowej części Wyspy Południowej, 260 kilometrów na północny zachód od miasta Dunedin. Fiordland to Park narodowy Nowej Zelandii będący na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Płytka przy wejściu, głęboka w środkowej części. Uformowana została w czasie ostatniej ery lodowcowej przez lodowiec, który spływając do morza, wyżłobił głęboki rów. Po wycofaniu się lodowca dolinę zalały wody Morza Tasmana.
      Jest to jedna z atrakcji turystycznych kraju. Zatoka Milforda odznacza się unikalnym składem fauny i flory. Sąsiadujące ze sobą słone i słodkie wody tworzą środowisko, które jest w częściach jeziorem oraz oceanem.
      W części zatoki zwanym Sandfly Point kończy się najsławniejszy szlak Nowej Zelandii – Milford Track.
      Charakterystycznym punktem, będącym ikoną zatoki jest góra Mitre Peak

       
      Torres del Paine
      Część łańcucha górskiego o powierzchni 2 400 km² objęta jest ochroną w ramach Parku Narodowego Torres del Paine (hiszp. Parque Nacional Torres del Paine). Obszar ten był początkowo rezerwatem, utworzonym w 1959 roku, następnie zamienionym na park narodowy. W 1978 roku organizacja UNESCO wpisała go na listę rezerwatów biosfery. Na przełomie lat 2011/2012 w Parku miał miejsce rozległy pożar, który strawił 15 111 hektarów, głównie pierwotnych lasów bukanowych oraz zarośli.
      W parku występują liczne lodowce i jeziora, a także monumentalne formacje skalne. Żyje tu wiele gatunków zwierząt, m.in. gwanako andyjskie, nandu, flamingi i kondory.

       
      Park Narodowy Yosemite
      Park narodowy położony w USA, w środkowej Kalifornii, na zachodnich zboczach gór Sierra Nevada. Park zarządzany jest przez National Park Service (Służba Parków Narodowych) i zajmuje powierzchnię ok. 3030 km² (747 956 akrów). Każdego roku jest odwiedzany przez przeszło 3,6 miliona turystów, przy czym większość z nich spędza swój czas na obszarze Doliny Yosemite o powierzchni ok. 18 km². W 1984 r. park został wpisany na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. Jest najbardziej znany ze względu na granitowe urwiska, wodospady, czyste potoki, skupiska mamutowców olbrzymich (sekwoi) oraz różnorodność biologiczną. Ponad 95% powierzchni parku stanowią tereny nieprzekształcone w znacznym stopniu przez człowieka.
      Wysokości na terenie parku wahają się od 648 do 3997 m n.p.m. Wyróżnia się tutaj pięć stref roślinności (m.in.: chaparral oraz strefę alpejską). Spośród ok. 7000 gatunków roślin, występujących w Kalifornii, połowa pojawia się na terenie gór Sierra Nevada, a ok. 20% na obszarze Parku Narodowego Yosemite. Jest to siedlisko dla ok. 160 gatunków zagrożonych.

    • Przez Amfidiusz
      Doskonały przykład jak Wielki Mur powinien wyglądać w praktyce. Jednak się da!